volunteer's blog

เวลาราวๆ บ่ายโมง สันติอาสาสักขีพยานได้ฟังข่าวช่องทีวีไทยรายงานว่า เกิดการปะทะระหว่างกลุ่ม นปช. ที่ยกกำลังไปกดดันทหารบริเวณหน้ากองทัพภาค ๑ เนื่องจากเข้าใจว่าทหารจะมาสลายการชุมนุม จนทหารต้องฉีดน้ำ และขว้างแก๊สน้ำตาเข้าใส่ผู้ชุมนุม ทำให้ผู้ชุมนุมถอยออกจากหน้ากองทัพภาค ๑ และเหตุการณ์สงบลง

สันติอาสาฯ จึงเดินทางมาที่สะพานผ่านฟ้า พอดีกับได้ยินแกนนำบนเวทีคือคุณขวัญชัย ไพรพนา กล่าวกับผู้ชุมนุมว่า “ทหารมันจะมาสลายเรา เราไปสลายมันก่อนดีไหม” พร้อมกับเสียงโห่ร้องของผู้ชุมนุมที่กระจายตัวอยู่หลวมๆ ทั่วบริเวณเวทีปราศรัย แต่คุณวิสา คัญทัพ แกนนำบนเวทีอีกคนหนึ่งกล่าวต่อในทันทีว่า ขอให้ผู้ชุมนุมยึดหลักสันติวิธี ให้อยู่แต่ในพื้นที่การชุมนุม อย่ารุกเข้าไปในพื้นที่ของทหาร

หลังจากนั้น มีแกนนำบนเวทีแนะนำการป้องกันแก๊สน้ำตา การจัดกำลังเพื่อปกป้องพื้นที่การชุมนุม เช่น การปกป้องลำโพงตามจุดต่างๆ เพื่อให้สามารถฟังคำสั่งจากบนเวทีได้ การเรียกร้องให้ผู้ชุมนุมออกมาอยู่บริเวณหน้าเวทีให้มากที่สุด และมิให้ตระหนกตกใจต่อการสลายการชุมนุมที่อาจเกิดขึ้น

เริ่มมีเฮลิคอปเตอร์ทหารบินวนไปมาอย่างช้าๆ เหนือบริเวณที่ชุมนุม ท่ามกลางเสียงโห่ร้องไม่พอใจของผู้ชุมนุม

แกนนำผู้ชุมนุมบนเวทีประกาศว่า มีการปะทะกันตามจุดต่างๆ เป็นระยะๆ เช่น บริเวณสี่แยกคอกวัว บริเวณสะพานมัฆวานรังสรรค์ พร้อมขอให้ผู้ชุมนุมจัดแบ่งกำลังกันไปช่วยรักษาพื้นที่การชุมนุมตามจุดต่างๆ ที่ประกาศ และสำทับว่า อย่าตระหนกตกใจเมื่อได้รับฟังข่าวต่างๆ จนเผยแพร่ข่าวลือออกไปเอง ให้มาแจ้งและรับฟังการชี้แจงจากแกนนำบนเวทีเท่านั้น

ประมาณบ่ายสามโมง สันติอาสาฯ เดินทางไปยังสะพานมัฆวานฯ พบว่ามีทหารหลายร้อยนาย ตั้งแถวอยู่เต็มสะพาน หลายแถวแรกถือโล่และกระบอง แถวหลังๆ ถือปืน และปืนกลมือ โดยมีผู้ชุมนุมกระจายตัวบนถนนหันหน้าเข้าหาทหาร จากจุดที่สันติอาสายืนอยู่ (เชิงสะพานมัฆวานฯ ฝั่งวัดมกุฏกษัตริยาราม) มองไปโดยรอบไม่พบว่าบุคคลที่แสดงตนว่าเป็นแกนนำผู้ชุมนุมอยู่ในบริเวณดังกล่าวแต่อย่างใด

สันติอาสาฯ ยืนสังเกตการณ์อยู่ด้านข้างแถวทหารและผู้ชุมนุมหน้าอาคารสหประชาชาติ ได้ยินเสียงปืนดังขึ้นเป็นชุดพร้อมกับทหารใช้กระบองตีโล่และเดินเคลื่อนขบวนผลักดันผู้ชุมนุมจนล่าถอยไปตามถนนราชดำเนิน แต่เพียงประมาณสองนาที ก็เห็นทหารถอยกลับมา โบกมือให้คนที่อยู่รอบข้างให้ถอยออกไป พร้อมกับสันติอาสาฯ รู้สึกแสบตา จมูก ต้องเอาผ้าพันคอปิดหน้าวิ่งหลบออกมาทางวัดมกุฏฯ

ทหารกลับไปตั้งแถวบนสะพานมัฆวานฯ เหมือนเดิม ในขณะที่ผู้ชุมนุมเดินกลับเข้ามาอยู่บนถนนหน้าสะพานใกล้ทหารมากขึ้นเรื่อยๆ จนประชิดกัน มีการพูดคุยทักทายกัน ผู้ชุมนุมบางส่วนเอาน้ำและอาหารมาให้กับทหาร

มีผู้ชุมนุมหญิงคนหนึ่งกล่าวผ่านเครื่องเสียงจากเต๊นท์หน้าอาคารสหประชาชาติ อธิบายถึงการใช้กระสุนยางของทหารว่า จะยิงไม่เกินระดับเอวลงมา ดังนั้น เมื่อได้ยินเสียงปืนอย่าก้มตัวหลบ เพราะอาจได้รับอันตราย

สักพักหนึ่ง มีทหารบอกให้ผู้ชุมนุมถอยออกมา อย่ายืนชิดกับทหารมากเกินไป จากนั้นจึงได้ยินเสียงปืนดังขึ้นถี่ยิบจากฝั่งทหาร พร้อมกับทหารแถวหน้าที่ถือโล่และกระบองเดินเข้าผลักดันผู้ชุมนุมให้ถอยร่นไปตามถนนราชดำเนินอีกครั้ง แต่เพียงไม่ถึง ๕ นาที ก็เห็นทหารถอยกลับมาอีกครั้ง พร้อมทั้งมีแก๊สน้ำตาถูกโยนเข้ามาในกลุ่มทหาร สันติอาสาฯ ต้องหลบเข้าไปในเต๊นท์ของผู้ชุมนุมที่ตั้งอยู่หน้าประตูใหญ่สหประชาชาติ และขยับถอยออกมาด้านข้างไปทางถนนหน้าวัดมกุฏฯ เห็นผู้ชุมนุมเริ่มวิ่งเข้าใส่ทหารอย่างรวดเร็ว จนทหารถอยไม่เป็นขบวน บางส่วนแตกแถวออกมาทางถนนด้านวัดมกุฏฯ มี ๒ คนถอยมาอยู่ตรงหน้าสันติอาสาฯ และถูกผู้ชุมนุมระดมใช้ไม้ ด้ามธง ก้อนอิฐ ขว้างและตี จนล้มลงก่อนถูกรุมสกรัมจนเลือดอาบใบหน้า แม้ว่าจะมีผู้ชุมนุมบางคนพยายามห้ามปรามไว้

กลุ่มผู้ชุมนุมไล่ตีทหารจนส่วนใหญ่ต้องถอยร่นข้ามสะพานมัฆวานฯ ไปจนถึงหน้าประตูใหญ่กระทรวงศึกษาธิการ (เดินตามไปดู ภายหลังจากเหตุการณ์สงบแล้ว) สันติอาสาฯ ยังอยู่บริเวณเชิงสะพานมัฆวานฯ เห็นทหารที่แตกกลุ่มออกมาประมาณ ๑๐ กว่าคนพยายามเดินกลับไปทางสะพานเพื่อรวมกับกลุ่มใหญ่ ระหว่างทางมีผู้ชุมนุมบางคนช่วยกันทหารไว้ แต่บางคนเข้าไปดึงโล่และกระบองมาจากทหารได้

เดินไปทางวัดมกุฏฯ เห็นกลุ่มชุมนุมรุมล้อมทหารนายหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นลม กับบนฟุตบาทใกล้ๆ มีทหารถือกล่องพยาบาลและผู้ชุมนุมกำลังช่วยกันทำแผลให้กับผู้ชุมนุมชาย ๒ คนที่ได้รับบาดเจ็บบริเวณหน้าแข้ง เป็นแผลถลอก (ไม่ลึก) ขนาดประมาณเหรียญ ๕ บาท ผู้ชุมนุมบอกว่าตอนโดนยิง ถึงกับทรุดลงไปเลย ทหารบอกว่าเกิดจากกระสุนยาง

เมื่อเหตุการณ์ปะทะเริ่มสงบแล้ว สันติอาสาฯ จึงเดินกลับไปทางเชิงสะพานมัฆวานฯ เห็นผู้ชุมนุมคนหนึ่งนำวัตถุคล้ายปลอกกระสุนลูกซองมาแสดงให้ผู้ชุมนุมคนอื่นดู เมื่อเดินไปถึงหน้ากระทรวงศึกษาธิการ เห็นกลุ่มผู้ชุมนุมและทหารยืนเผชิญหน้ากัน ห่างราว ๕ เมตรโดยมีแผงเหล็กกั้นกลางระหว่างกัน มีแกนนำบนรถปิ๊กอัพและทหารพูดคุยกันผ่านเครื่องขยายเสียงห่างกันราว ๔๐-๕๐ เมตร

ระหว่างนั้น เพื่อนสันติอาสาฯ อีกคนหนึ่งได้รับการติดต่อจากผู้ชุมนุมที่รู้จักกัน ว่ามีเด็กเห็นผู้ชุมนุมถูกยิงอยู่แถวบ้านเรือแจว บนถนนเลียบคลองผดุงกรุงเกษมฝั่งวัดโสมนัส จึงชวนกันออกเดินตามหาจนพบ ทำให้ทราบว่าเป็นกลุ่มเยาวชนจากพัทยา พวกเขาต้องการกลับไปชุมนุมที่สี่แยกราชประสงค์ แต่ไม่รู้จักทาง สันติอาสาฯ จึงนำกลุ่มดังกล่าวเดินผ่านทหารมากกว่าร้อยนายที่ตั้งแถวอยู่หน้าซอยวัดโสมนัส เพื่อให้ออกไปหารถกลับราชประสงค์ต่อไป โดยยังไม่ทันได้ถามรายละเอียดเรื่องคนถูกยิง

สันติอาสาฯ นั่งพักอยู่ในซอยวัดโสมนัส เห็นทหารกับผู้ชุมนุมบางส่วนยืนปะปนกัน โดยทหารตั้งแถวอยู่ตรงกลาง ผู้ชุมนุมอยู่ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง มีการพูดคุยระหว่างกัน ผู้ชุมนุมบางส่วนเอาน้ำและอาหารมาให้ทหาร พร้อมกับมีผู้ชุมนุมในรถปิ๊กอัพติดเครื่องขยายเสียงทั้งสองด้าน กล่าวโจมตีนายกรัฐมนตรีและขอให้ทหารอย่าทำตามคำสั่งของรัฐบาล ต่อมา มีขบวนรถมอเตอร์ไซค์หลายสิบคันวิ่งมาจากทางหน้าวัดโสมนัสตรงเข้าหาแถวทหาร และขอให้ทหารแหวกทางให้เข้าไป ทหารยอมแหวกทางให้ก่อนตั้งแถวเหมือนเดิม

ต่อมา ผู้ชุมนุมทางด้านหน้าวัดโสมนัสเริ่มมีจำนวนเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ แกนนำในบริเวณดังกล่าวบอกให้ผู้ชุมนุมจำนวนร้อยกว่าคนใช้มือเปล่าเข้ามาไปดันแถวทหารอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะสามารถดันทหารเข้าไปในซอยวัดโสมนัสได้ โดยทหารไม่มีทีท่าต่อต้านมากนัก

เวลาประมาณหกโมงเย็น สันติอาสาฯ เดินทางออกจากซอยวัดโสมนัสไปทางแยกคุรุสภาก่อนจะอ้อมไปทางหน้าวัดบวรนิเวศวิหาร เห็นทหารตั้งแถวปิดแยกถนนดินสอทุกด้าน มีชาวบ้านแต่งชุดทั่วไปเกือบสิบคนจะเดินเข้าไปร่วมชุมนุมด้วย แต่ทหารไม่อนุญาตให้เข้า จึงเกิดการต่อว่าทหาร ซึ่งพยายามขอร้องให้เข้าใจการปฏิบัติหน้าที่ตามคำสั่ง

เดินทางอ้อมไปทางบางลำพูต่อไปยังอนุสาวรีย์ประชาธิปไตย มองเห็นทหารจำนวนหลายร้อยนาย ยืนปิดถนนดินสอหน้าโรงเรียนสตรีวิทยา มีรถหุ้มเกราะสองคันอยู่ด้านหน้าสุด รถขยายเสียงอยู่ถัดไปด้านหลัง และรถสื่อสาร (สังเกตจากว่ามีเสาอากาศอยู่บนรถเป็นจำนวนมาก) รู้สึกแสบตา จึงถามสันติอาสาฯ อีกคนหนึ่งที่อยู่ในบริเวณนั้นก่อนแล้ว ทำให้ทราบว่าทหารจะโยนแก๊สน้ำตาลงมาจากเฮลิคอปเตอร์เป็นระยะๆ เมื่อมีเฮลิคอปเตอร์บินมา ผู้ชุมนุมจะพากันด่าทอ และมีทีท่าหวาดระแวง กลัวว่ากระป๋องแก๊สน้ำตาจะตกลงมาโดนศีรษะ โดยผู้ชุมนุมมีการยิงพลุสวนขึ้นไปเป็นระยะๆ

เวลาประมาณหนึ่งทุ่ม สันติอาสาฯ เดินทางออกจากบริเวณที่ชุมนุมเพื่อไปสมทบกับสันติอาสาฯ คนอื่นๆ ที่ลานคนเมือง ก่อนจะเดินทางไปพูดคุยบอกเล่าสถานการณ์ที่ได้พบเห็นทางทีวีไทย

หลายวันที่ผ่านมานี้เริ่มมีเสียงบ่นว่าจากภาคส่วนต่างๆของสังคม ถึงความไม่เด็ดขาดของรัฐบาลในการบังคับใช้กฎหมาย อีกทั้งการเคลื่อนตัวของผู้ชุมนุมภายใต้การนำของแกนที่นิยมความรุนแรงหลายครั้ง ก็ทำให้ภาพของการชุมนุมโดยสงบเริ่มไม่ชัด นี้อาจเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เสียงของรัฐในความพยายามที่จะรีบคืนความปกติของบ้านเมืองเริ่มดังขึ้นและส่อเค้าให้เห็นความน่ากลัว จนมาในวันที่ 10 เมษา ปฏิบัติการขอคืนพื้นที่จากรัฐก็มาถึง

ที่เวทีราชประสงค์ แม้จะมีการพลักดันตำรวจให้ออกกจากพื้นที่แถวสถานีเพลินจิต แต่ด้วยท่าทีของแกนนำ(เงาะ วรชัย)การพลักดันจึงเป็นไปอย่างสงบไร้ความรุนแรง เราใช้เวลาที่นั่นต่อสักพักก่อนที่จะย้ายมาสมทบกับเพื่อนที่ผ่านฟ้า ในเวลาประมาณทุ่มสี่สิบ

เราเข้าทางเสาชิงช้าภาพแรกที่เห็นเป็นความโกลาหลของผู้ชุมนุม ในการบรรเทาพิษที่เกิดจากแก๊สน้ำตาที่โยนลงมาจากเฮลิคอปเตอร์เป็นละลอก แม้จะมองแทบไม่เห็นควันแล้วแต่ก็ยังรู้สึกแสบตาจนต้องถอยออกมาตั้งหลักก่อนจะเดินหน้าต่อไปยังแยกคอกวัว

ที่เต็นท์พยาบาลบริเวณนั้นเห็นชายอย่างน้อยสี่คนกำลังได้รับการปฐมพยาบาลบาดแผลจากความแรงของกระสุนยาง สองรายโดนเข้าแสกหน้าผาก รายที่ดูน่ากลัวกว่าเพื่อนโดนเข้าที่ติ่งหูจนรุ่งริ่ง

เมื่อใกล้แยกคอกวัวด้านที่จะไปถนนข้าวสาร มีการพยุงผู้บาดเจ็บจากการปะทะโดยมากจากกระสุนยาง ขึ้นมอเตอร์ไซด์ไปปฐมพยาบาลอย่างไม่ขาดสาย (ในช่วงเวลานั้น)

ถึงแยกสังเกตจากมุมสูงมองเห็นแนวของทหารผลักกันกับผู้ชุมนุมอย่างไม่มีใครเพลี่ยงพล้ำ (มีการปาของตอบโต้กระสุนยาง) จนกระทั่งมีการมาสมทบของกลุ่มผู้ชุมนุมที่สวมชุดดำมีการเฮตอนรับ จากนั้นการพลักดันจึงเริ่มดุเดือดขึ้น เริ่มมีการปาระเบิดเพลิงเข้าใส่แนวของทหาร และบางครั้งก็มีเสียงระเบิดดังขึ้นในแนวของทหาร มีหนึ่งครั้งที่ดังสนั่นและเกิดประกายไฟ (มีอยู่ช่วงหนึ่งผู้สังเกตุโดนวัตถุของแข็งเล็กๆ(เดาว่าเศษปูน)เขาที่หน้าผาก) ทหารถอยไปตั้งหลักห่างออกไปจากผู้ชุมนุมพอควร

จากนั้นจึงเดินหลบเข้าซอยด้านข้างที่เลียบไปกับถนน ชาวบ้านในซอยขนโต๊ะ เก้าอี้ และอื่นๆมาขวางเป็นแนว เป็นระยะๆ ตลอดทั้งซอย ชาวบ้านทั้งซอยตกอยู่กลาง(ข้าง)สมรภูมิ แต่ก็มีหลายคนมากพอควรที่ออกมาดู(โดยมากเป็นการฟัง) เหตุการณ์ตึงเครียดมากมีเสียงปืนที่ดังไม่เหมือนเดิมจากฝ่ายทหาร ดังเป็นชุดเหมือน M16 ดังรัวขึ้นถี่ๆ บ่อยๆ มีเสียงระเบิดดังขึ้นในแนวของทหาร เสียงมีสองลักษณะไม่เหมือนกัน ในช่วงนี้มีชาวบ้านโดนลูกหลงจากระเบิดที่มาจากฝั่งผู้ชุมนุม ที่ตกลงถนนแล้วมีสะเก็ดปูน(ตามคำบอกของเจ้าตัว)ถูกเข้าที่ขมับซ้าย การพยายามจะนำตัวคนเจ็บไปรักษายากมากจะออกไปทางฝั่งทหารก็มีแนวโน้มจะถูกยิงเพราะไม่รู้ว่าใครเป็นใคร (มีวัยรุ่นที่คึกคะนองในซอยออกไปเก็บอุปกรณ์ต่างๆของทหาร แล้วมีการยิงใส่แต่ไม่โดน)จะออกทางฝั่งเสื้อแดงก็กังวล มีการยิงตอบโต้กันอยู่ครู่ใหญ่จนทหารล่าถอยไปทางวัดบวร

ครู่ใหญ่ผู้ชุมนุมเริ่มเดินเข้ามาตามถนน หลายคนเก็บอุปกรณ์ต่างๆของทหาร มีเสียงตะโกนเตือนกันว่าอย่าเอาไป ให้เอามากองๆกันไว้ เดินจนถึงแนวรั้วของวัดบวรแล้วเลียบไประหว่างนั้นมีรถของทหารจอดอยู่บางคนจะทุบแต่หลายคนห้ามไว้

แล้วก็มีเรื่องที่ไม่น่าเกิดขึ้น จู่ๆมีรถกระบะคันหนึ่งออกมาจากวัดบวร(ถนนพระสุเมรุ)หวังจะผ่านกลุ่มผู้ชุมนุมไป(ถ้าเลี้ยวไปอีกทางก็จะไม่เกิดเรื่อง) แต่ปรากฏว่ารถกระบะคันนั้นบรรทุกทหารมาเต็มคัน กลุ่มผู้ชุมนุมจึงกรูกันเข้าไปทำร้ายเกินกว่าแรงของพวกที่คอยห้ามจะทำได้ ในช่วงตะลุมบอนนั้นมีการปาระเบิดเพลิงเข้าใส่ที่กระบะด้วยดีที่สามารถดับได้อย่างรวดเร็ว ทหารบางคนกระโดดลงวิ่งหนีไปทางสะพานวันชาติ(ไม่แน่ใจว่าหนีได้ไหม) แต่มีรายหนึ่งนอนนิ่งอยู่ท้ายรถสักครู่มีรถพยาบาลมารับไป อีกรายหน้ารถโชคดีไม่ถูกทำร้ายนัก โดนควบคุมตัวไปส่งทางเวที โดยระหว่างออกจากรถมีผู้ชุมนุมช่วยกันไม่ให้ถูกทำร้ายรายนี้ทำได้สำเร็จ

ทหารตรงจุดนี้ถอยไปรวมกันที่สะพานวันชาติ ทิ้งระยะห่างกับผู้ชุมนุมทางด้านนี้มากพอควร(ผิดกับอีกสองด้านที่แทบจะอยู่ติดกัน) คุมเชิงกันอยู่อย่างนั้นผ่านไปประมาณสิบกว่านาทีมีกาชาดคนหนึ่งมาคุยกับทางผู้ชุมนุมเพื่อขอความสะดวกในการลำเลียงทหารที่บาดเจ็บไปรักษา แต่เมื่อกาชาดคนนั้นจะเข้าไปทางฝั่งทหารก็ต้องหวาดเสียวกันอยู่บ้างจากการตะโกนขู่ไม่ให้เข้าไปของทหาร แต่ที่สุดการลำเลียงทหารที่บาดเจ็บก็ผ่านไปด้วยดี แม้ในตอนแรกผู้ชุมนุมจะพยายามตรวจท้ายรถพยาบาลด้วยเกรงว่าจะมีการซ่อนศพของผู้ชุมนุมออกไป ทหารที่บาดเจ็บนั้นมีรายหนึ่งที่ถูกยิงที่ขาระหว่างรอสถานการณ์คลี่คลายชาวบ้านตรงข้ามวัดบวรได้ช่วยดูแลไว้

เวลาสี่ทุ่มเศษทหารถอนกำลังจากไป รายงานตัวเลขความสูญเสียของทั้งผู้ชุมนุมเสื้อแดงและทหารเริ่มทยอยออกมา จากการขอคืนพื้นที่ เพื่อคืนความปกติให้กับสังคม นี่คือปฏิบัติการณ์เพื่อคืนความปกติสุขให้กับสังคมหรือ

ขอให้ทุกชีวิตที่ตายไปได้เกิดใหม่บนแผ่นดินที่ไม่มีการเข่นฆ่ากันเพราะการเมือง

ข่าวการปะทะระหว่างกองกำลังตำรวจกับกลุ่มผู้ชุมนุมที่ด ้านหน้าโรงพยาบาลตำรวจเมื่อ ช่วงเย็นของวันที่ ๙ เมษายนนั้น เป็นข่าวน้อยมากเมื่อเทียบก ับเหตุการณ์ความวุ่นวายที่ล าดหลุมแก้ว อาจเป็นเพราะไม่มีความรุนแร ง ไม่มีการปาระเบิด ไม่มีโดนเหยียบ ไม่มีเลือดตกยางออก ไม่มีการตุกติกของฝ่ายใด แต่ตามทัศนะของผู้สังเกตการ ณ์ มีหลายแง่มุมของเหตุการณ์นี้ที่น่าจะมีการนำเสนอให้ทุกฝ่ายได้รับรู้ โดยเฉพาะประชาชนส่วนใหญ่ของประเทศ เพื่อการมองสถานการณ์ให้รอบด้านร่วมกัน:

โดย Mattanee Juenara ภาพโดย Suwattana Chumpolkulwong

“เรามาเพื่อแสดงพลังอำนาจของประชาชน” ผู้ชุมนุมกลุ่มเสื้อแดงคนหนึ่งเปรยกับเพื่อนที่นั่งอยู่บนฟุตบาทบริเวณหน้ามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์หลังจากได้เดินขบวน ขณะที่หัวขบวนกำลังบุกล้อมกรมทหารราบที่ 11 เมื่อวันที่ 16 มีนาคม 2553

วันแรก (วันที่ 14 มีนาคม 2553) รู้สึกหวั่น ๆ และหวาดกลัวเมื่อหัวหน้าโครงการ นารี เจริญผลพิริยะ เสนอในที่ประชุมในห้อง “peace room” ว่า สันติอาสาสักขีพยาน จะเข้าไปสังเกตการณ์ แต่คิดกันว่า หากเราคนนอกพื้นที่จะเข้าไปในพื้นที่ของการชุมนุม คงต้องอาศัยคนในพื้นที่ ที่ผู้ชุมนุมไม่สงสัย เช่นเดียวกับ การทำงานในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ หากคนนอกพื้นที่ ต่างศาสนา ต่างพื้นที่ จะเข้าไปเยี่ยม หรือสังเกตการณ์ในพื้นที่เสี่ยง ก็คงต้องการคนในพื้นที่ที่ได้รับความไว้วางใจระดับหนึ่ง หรือสามารถสื่อสารกับชาวบ้าน อีกทั้งเส้นทางก็เป็นสิ่งจำเป็น หากไม่อย่างนั้น อาจเป็นที่ต้องสงสัยของเจ้าหน้าที่ หรือชาวบ้านได้ 

อีกครั้งที่ได้ เรียนรู้ว่า ความกลัว ความหวาดระแวง ที่ประสบนั้น หากจะให้เลือนหายไปได้ ก็คือ การได้สัมผัส และ กับความจริง เพราะเชื่อว่า ทุกสิ่งที่อย่างที่เกิดขึ้นกับเรานั้น คงไม่เกินความสามารถของเรา ดั่งอัลกุรอานบทหนึ่ง ความว่า “อัลลอฮ์จะไม่ทรงบังคับชีวิตหนึ่งชีวิตใดนอกจากตามความสามารถของชีวิตนั้นเท่านั้น ( อัลลอฮ์ได้ทรงใช้ให้แต่ละคนปฏิบัติเท่าที่เขามีความสามารถเท่านั้น) อัลบากอเราะห์ อายะห์ ที่ 286 

เป็นเวลา 3 วัน ที่คณะสันติอาสาสักขีพยานจากสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ที่ได้ไปสังเกตการณ์การชุมนุมของกลุ่มเสื้อแดงที่บริเวณถนนราชดำเนิน สะพานผ่านฟ้า และวันนี้เป็นวันสุดท้ายของการสังเกตการณ์ ความกลัวที่บกบังเริ่มเลือนหายไป เมื่อได้เผชิญหน้ากับกลุ่มพี่ ๆ เสื้อแดง แม้ว่าไม่ได้พูดคุยอะไรมากมาย แต่การได้เห็นความตั้งใจของคนกลุ่มหนึ่ง ทำให้เกิดความเห็นอกเห็นใจ และเกิดความเข้าใจมากขึ้น หรือช่วงหนึ่งเกิดความรู้สึกร่วมว่าเป็นกลุ่มเดียวกัน 

การรู้สึก ความเป็นกลุ่มเดียวกันนั้น คือ การแหกกฎ ทฤษฎีของการเป็นคนกลาง ซึ่งความรู้สึกนี้เกิดขึ้นเมื่อออกจากที่ชุมนุม เห็นปฏิกิริยาของคนนอก อย่างเช่น คุณลุงซึ่งขับแท็กซี่คนหนึ่งบอกเตือนพวกเราอย่างเป็นห่วงว่า 
“อย่าไปสนใจกลุ่มนี้ (เสื้อแดง) หากเขาพูดอะไรมาก็อย่าโต้ตอบ …คนแก่ ๆ กลุ่มเสื้อแดงทั้งนั้น ” หากได้ฟังคำพูดเหล่านี้ปราศจากการเข้าไปสังเกตการณ์แล้ว เราอาจรู้สึกและเห็นด้วยเหมารวมกับคุณลุงด้วย แต่การได้ไปเห็นและไปสัมผัสกับผู้ชุมนุมนั้น พวกเขาไม่ได้เป็นอย่างที่ลุงพูด บางคนเข้ามาพูดกับเราอย่างเป็นมิตร และพูดอย่างเป็นห่วงและยินดีให้พวกเราเข้าไปสังเกตการณ์ได้ 

ความเห็นใจที่เกิดขึ้นกับกลุ่มเสื้อแดง อาจไม่เกิดขึ้นหากไม่ไปดูประชาชนที่ต้องเดินทางไกล และต้องทนกับแดดที่ร้อนจัด และไปอยู่ในพื้นที่ที่ไม่ปรกติ ขณะที่ขึ้นรถเมย์คนขับเกิดความหงุดหงิดเพราะเกรงว่า รถจะติดเพราะมีขบวนรถเสื้อแดงกำลังจะเคลื่อนกลับหลังจากที่ปิดล้อม กรมทหารราบที่ 11 และจะเคลื่อนไปอยู่ที่สะพานฟ้าเช่นเดิม รถคันหนึ่งพยายามจะแซงรถเมย์นี้ และทำให้คนขับเกิดความโมโห และพูดขึ้นมาว่า “ดู ๆ แดงทั้งคัน” เมื่อขับไปอีกสักพัก ก็เห็นรถมอเตอร์ไซค์และรถยนต์ของเสื้อแดงบางคันขับอยู่บนถนน และเขาพูดว่า “เอ้า ทำไมต้องขับผ่านทางนี้ คงไม่เคยเข้ากรุง” ตอนนั้นเริ่มรู้สึกเป็นห่วงกลุ่มเสื้อแดง เกรงว่าจะถูกทำร้าย เพราะดูอารมณ์ของคนนอก ที่มีความเกลียดชัง และดูถูกเหยียดหยาม 

ทั้งนี้ในฐานะเป็นคนบ้านนอกเหมือนกัน และเป็นชนกลุ่มน้อยของประเทศไทย จึงมองว่า หากรัฐบาลไม่ยอมรับฟังหรือจัดการกับกลุ่มเหล่านี้ มันอาจจะมีความรุนแรงเหมือนพื้นที่ภาคใต้ก็เป็นได้ สิ่งเสื้อแดงต้องระมัดระวัง คือ ข่าวลือที่อาจจะเกิดขึ้นทุกช่วงขณะ หากมีมือที่สามเข้าไปจุดไฟนิดหน่อย ก็ง่ายที่จะเกิดขึ้น วันที่ไปสังเกตการณ์ที่สะพานผ่านฟ้า ของวันที่ 15 มีนาคม 2553 ผู้ชุมนุมคนหนึ่งบอกว่า ให้ระวังตัวหน่อย เพราะเกรงว่าจะเกิดความรุนแรง เพราะตอนนี้มีการประกาศ พรก. ภาวะฉุกเฉิน” ทั้งที่ยังไม่มีการประกาศจากรัฐบาล หรือการจัดการที่ค่อนข้างขาดระบบที่ดี 

ในขณะที่ผู้คนที่เห็นต่าง ไม่ควรที่จะมองกลุ่มเสื้อแดงเป็นอื่น หากต้องคิดถึงความต้องการลึก ๆ ของพวกเขาว่าต้องการอะไรกันแน่ เพราะคงไม่มีใครอยากออกมาเผชิญกับความเดือดร้อน และเสียเวลาทำมาหากิน 

อย่างไรก็ตาม หากแต่นั่งฟังเฉพาะคำปราศรัย ของผู้นำเสื้อแดงอย่างเดียว ความรู้สึกเหล่านี้คงไม่ปรากฏ เพราะมีแต่การด่าว่าร้าย ป้ายสี ผู้อยู่ตรงกันข้าม จึงเห็นว่า กลุ่มเสื้อแดงที่มีอยู่หลาย ๆ กลุ่ม ทั้งนักธุรกิจ นักการเมือง คงต้องเปิดโอกาสให้ชาวบ้านได้พูดบนเวที ถึงความเดือดร้อนที่เป็นเหตุเป็นผล โดยไร้ความโกรธ หรือการเหยียดหยามอีกกลุ่มหนึ่ง อย่างน้อยในที่ชุมนุม ควรมีการแจกเอกสาร ซีดี ประเด็นที่ไม่เป็นธรรม โดยเป็นเหตุเป็นผล ซึ่งสิ่งเหล่านี้จะสร้างให้ผู้คนเห็นอกเห็นใจ และเรียกมวลชนได้มากกว่า อย่างที่นักวิชาการหลายคนมองว่า กลุ่มเสื้อแดงควรต้อง ยกประเด็นความอธรรมที่เกิดขึ้นมากกว่าที่เรียกร้องความเป็นธรรมให้แก่ผู้นำเพียงคนเดียว 

หากการต่อสู้ ปลุกระดม ที่ยกประเด็นประวัติศาสตร์อย่างเดียว โดยไร้ข้อมูลที่เป็นเหตุเป็นผล บวกกับอารมณ์ที่รุนแรง ย่อมยากที่จะเรียกมวลชนขึ้นมาได้ เช่นเดียวกับสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ที่ต่อสู้ผ่านการปลุกระดมโดยใช้ประวัติศาสตร์ความเจริญรุ่งเรืองในสมัยก่อน เกิดการต่อสู้กับอารมณ์ ความรู้สึกที่เกลียดชังเจ้าหน้าที่ จนขาดการวิเคราะห์ สังเคราะห์ สิ่งที่เกิดขึ้น และไม่มีความชัดเจนในความต้องการที่แท้จริง จนกระทั่งไม่เห็นการต่อสู้ที่สร้างสรรค์ 

ทั้งนี้รัฐบาลควรต้องทำหน้าที่เปิดโอกาส และช่องทางให้ผู้คนที่ออกมาเรียกร้องความต้องการ มานั่งพูดคุยกัน คงไม่ใช่ให้ผู้คนที่ยอมสละลุกขึ้นต่อสู้ มาโดยกลับไปแล้วไม่ได้อะไร เพราะจะทำให้ความต้องการที่คงอยู่ในใจ เปลี่ยนผันเป็นความรุนแรง ที่ยากต่อการแก้ไขปัญหา

วันนี้การ์ดเคลื่อนตัวได้เร็ว สามารถไปกันผู้ชุมนุมและเปิดทางให้รถปราศรัยของแกนนำผ่านเข้าไปได้หน้าอย่างไม่มีปัญหาใด ๆ 
มีเสียงประทัดดังมาเป็นระยะ อาสาสมัครไม่สามารถเห็นได้ว่ามาจากจุดไหน แต่บอกว่าเสียงดังมาก

วันที่ 16 มีค. เช้า อาสาสมัครสักขีพยานได้ไปสังเกตการณ์การเจาะเลือดที่สะพานผ่านฟ้า สถานการณ์ที่สะพานผ่านฟ้าเป็นไปอย่างเรียบร้อย ช่วงกลางวันที่เราสังเกตการณ์ บนเวทีกลางมีการปราศรัยที่ไม่เน้นยั่วยุหรือปลุกระดมให้แตกหัก

ขณะที่อาสาสมัครเราสังเกตการณ์อยู่ก็มีผู้ชุมนุมเข้ามาพูดคุยด้วย เราก็ได้อธิบายว่าเราทำหน้าที่อะไร ผู้ชุมนุมก็ชี้แจงให้เราฟังว่าเขามาชุมนุมเพื่ออะไร ซึ่งดูเหมือนเขาจะมีความต้องการอยากให้ผู้คนภายนอกรับรู้และเข้าใจเขา

เราได้ไปพูดคุยกับเจ้าหน้าที่ตำรวจหน่วยปราบจลาจลและทหารที่ประจำการอยู่ เจ้าหน้าที่เองก็พูดคุยด้วยอย่างสบาย ๆ บางคนบอกว่า ถึงไม่เหนื่อย แต่ก็คิดถึงเมียกับลูกเหมือนกัน และว่าไม่หนักใจกับการปฏิบัติหน้าที่ ผู้ชุมนุมบางคนก็เข้ามาให้กำลังใจเจ้าหน้าที่

เรายังไปสังเกตการณ์ที่ทางเข้าที่ชุมนุม 2 ทาง พบว่าทางหนึ่งมีการ์ดของผู้ชุมนุมประจำและตำรวจปราบจราจลประจำอยู่ แต่ไม่มีการตรวจอาวุธแต่อย่างใด แต่อีกทางเข้าไม่มีการ์ดแต่อย่างใด เราเข้าไปถามตำรวจคนหนึ่งบอกว่า ตรวจตอนเย็น ๆ ถามการ์ดอีกคนหนึ่ง เธอบอกว่า ตรวจเฉพาะตอนแกนนำสั่ง ซึ่งเราเป็นห่วง เพราะนี่อาจเป็นช่องว่างให้คนที่ไม่หวังดี นำอาวุธเข้าไปในที่ชุมนุมได้ เราจึงขอเสนอให้มีการตรวจอาวุธผู้ที่เข้ามาในที่ชุมนุม และเสนอให้มีการ์ดประจำทุกจุดทางเข้าออก

สันติอาสาสักขีพยาน